32o Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας-ΧΟΡΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΜΕΣΣΗΝΗ

Το νέο έργο του Filipe Lourenço [Φιλίπε Λορένσο] συνεχίζει άμεσα την εξελικτική πορεία της καλλιτεχνικής του έρευνας, η οποία ξεκίνησε το 2018 με τη solo παράσταση Pulse(s) και αναπτύχθηκε περαιτέρω μέσα από τα ομαδικά έργα Gouâl και CHEB. Η καλλιτεχνική του προσέγγιση αντλεί βαθιά από τη δική του ταυτότητα ως χορευτή – διαμορφωμένη αρχικά από μια ισχυρή βάση στη μουσική της αραβοανδαλουσιανής παράδοσης και από την εκπαίδευσή του σε παραδοσιακούς χορούς του Μαγκρέμπ, και στη συνέχεια εμπλουτισμένη από την πορεία του στον σύγχρονο χορό (με συνεργασίες με τους Catherine Diverrès, Olivier Dubois, Georges Appaix, Christian Rizzo, Michèle Noiret, Boris Charmatz, μεταξύ άλλων).

Αυτή η μοναδική διαδρομή καθορίζει την ιδιαιτερότητα της δημιουργικής του διαδικασίας, την οποία συνεχίζει εδώ με ένα νέο έργο για πέντε ερμηνευτές.

Μετά την εξερεύνηση του πολεμικού χορού Alaoui από την περιοχή του Ριφ στο έργο GOUÂL (2021), ο Filipe Lourenço στρέφεται αυτή τη φορά σε μια άλλη παραδοσιακή μορφή: το Ahidous, έναν συλλογικό βερβερικό χορό από το κεντρικό Μαρόκο (Μέσος Άτλας). Ο χορός αυτός – μία από τις σημαντικότερες μορφές συλλογικής σωματικής και ποιητικής έκφρασης των κοινοτήτων του Μέσου Άτλαντα – έχει συνοδεύσει συχνά εορταστικές περιστάσεις μέχρι πρόσφατα.

Η πρόκληση εδώ δεν είναι να αντιστραφούν οι έμφυλοι διαχωρισμοί, αλλά να αποδομηθούν—να αρθούν οι απαγορεύσεις που παραδοσιακά διαμόρφωναν τη γυναικεία ματιά ή απέκλειαν τις γυναίκες από τη μετάδοση αυτών των πρακτικών. Όπως πάντα, η χορογραφική γραφή του Filipe Lourenço επιδιώκει την πλήρη οργανική και συναισθηματική εμπλοκή του σώματος, ενσωματώνοντας μια κριτική διάσταση που καθοδηγείται από την έντονη επιθυμία να φέρει τις προγονικές παραδόσεις σε διάλογο με σύγχρονες μορφές έκφρασης.

Το Dancing with the Community είναι μια νέα ενότητα που επιδιώκει να δώσει δυνατότητες συμμετοχής στο κοινό, καλώντας το να περάσει από τον χώρο της θεασης σε αυτόν του συλλογικού βιώματος, υπενθυμίζοντας ότι o χορός είναι «προσβάσιμος» σε όλους.

Το Ωδείο Μεσσήνης, ή Εκκλησιαστήριο, αποτελούσε στην αρχαιότητα έναν πολυλειτουργικό χώρο, αφιερωμένο κατά κύριο λόγο στην κοινότητα, όπου λάμβαναν χώρα θεατρικά και μουσικά δρώμενα, αλλά και συγκεντρώσεις του λαού με πολιτικό χαρακτήρα. Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο, η καλλιτεχνική επιμέλεια του Φεστιβάλ αναδεικνύει εκ νέου τον συλλογικό χαρακτήρα του χώρου και τη σημασία συνεύρεσης της κοινότητας.

Μετά την ολοκλήρωση του πρώτου μέρους, ο μουσικός της παράστασης Αmazigh in Situ, Amine Nouri [Αμίν Νούρι] συνεχίζει να παίζει μουσική, παρατείνοντας οργανικά τη σύνδεση κοινού και δράσης και ενισχύοντας τη σχέση με τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Μεσσήνης. Η μετάβαση στο δεύτερο μέρος λειτουργεί ως φυσική συνέχεια της παράστασης, καλώντας το κοινό να χορέψει και να συμμετάσχει ενεργά.

Η δράση θα περιοδεύσει στη συνέχεια σε σύγχρονους δημόσιους χώρους, αποκτώντας νέες διαστάσεις μέσα από τη διάδραση με τον κάθε τόπο και το εκάστοτε κοινό.